Gdy rodził się chłopiec
"był doglądany przez starego Spartanina."
"Jeśli był mały bądź wątły bądź schorowany bądź zniekształcony"
był odrzucany.
"Od momentu, w którym mogł stać, był chrzczony w ogniu walki."
"Uczono go, by się nigdy nie wycofywał, nie poddawał,"
"że śmierć na polu bitwy w służbie Sparcie"
"jest największą chwała jaką mógł osiągnąć w życiu."
"W wieku 7 lat, wedle zwyczajów w Sparcie."
"chłopca zabierano matce i wrzucano w świat przemocy."
"Sięgająca 300 lat tradycja Spartańskiej społeczności
"tworzyła najlepszych wojowników jakich widział ten świat."
Tradycja ta zwana Agoge.
"Zmusza chłopca do walki, głodzi go."
Zmusza do kradzieży.
"I jeśli trzeba do zabijania."
"Rózgą i chłostą chłopca karano."
"Uczono, by nie okazywał bólu ani litości."
"W polowaniu go sprawdzano, wrzuconego w dzicz."
"Przeciwstawiając jego wolę i rozsądek furii natury."
"To była jego inicjacja. Jego czas w dziczy."
"Jeśli by powrócił do swoich to jako Spartanin"
Lub wcale.
"Wilk zaczyna okrążać chłopca."
"Pazury z czarnej stali, futro niczym ciemna noc."
"Oczy, połyskujące czerwienią, klejnoty z samego dna piekieł."
Wielki wilk węsząc,
"wyczuwa zapach przyszłego posiłku."
To nie strach go nęka,
"Lecz wyczulone zmysły."
Zimne powietrze w jego płucach.
"Wiatr porusza sosnami, kołyszącymi się przed nadchodzącą nocą."
Jego ręce są gotowe.
Jego forma... doskonała.
"I tak chłopiec oddany śmierci, wraca do swoich."
"Do świętej Sparty, jako król. Nasz król!"
Leonidas!
Mineło ponad 30 lat od czasów wilka i zimowego chłodu.
Teraz, podobnie jak wtedy, bestia się zbliża.
Cierpliwa i pewna siebie wyczuwająca zapach przyszłego posiłku.
Ta bestia składa się z ludzi i koni, mieczy i włoczni
Armia niewolników, niewyobrażalnie wielka,
gotowa pożreć maluteńka Grcje.
Gotowa do zniszczenia nadzei świata, nadziei na rozsądek i sprawiedliwość.
Bestia się zbliża.
Sam król Leonidas ją sprowokował.
Napisy by SoNoK
Mój ojciec mnie nauczył że strach jest zawsze pewny.
Poprzez akceptację,
sprawia że stajesz się silniejszy.
Moja królowo.
Perski emisariusz oczekuje na Leonidasa.
Ostatecznie, największszą prawdziwą siłą Spatanina jest wojownik stojący obok.
Więc szanuj go i honoruj. Opłaci się to w przyszłości.
Na początku, walcz swoją głową.
Później walcz sercem.
O co chodzi?
Perski emisariusz. Oczekuje cię.
Nie zapomnij dzisiejszej lekcji.
- Szacunek i honor. - Szacunek i honor.
Radny Theron, w końcu się na coś przydałeś.
Mój królu i królowo, Tylko zabawiałem gości.
Nie wątpię.
Zanim przemówisz, Persie, wiedz, że w Sparcie
wszyscy, nawet królewski posłaniec, biorą odpowiedzialność
za słowa które wypowiadają.
Więc, jakie wieści przynosisz?
Ziemia i woda.
Przebyłeś całą tę drogę z Persji po ziemię i wodę?
Nie bądź głupi, Persie. Nie stać cię na nie w Sparcie.
Co sprawia, że ta kobieta uważa, iż może przemawiać pośród mężczyzn?
Ponieważ tylko Spatańskie kobiety rodzą prawdziwych mężczyzn.
Przejdźmy się i dajmy ochłonąć naszym językom.
Jeśli cenisz bardziej wasze życie ponad całkowite zniszczenie,
słuchaj uważnie, Leonidasie.
Kserkses podbija i kontroluje wszystko na czym jego wzrok spocznie.
Dowodzi armiami tak licznymi, że ziemia drży pod ich stopami.
Tak licznymi, że wysuszają całe rzeki.
Wszystkiego czego wymaga bóg-król Kserkses to.
Prosta ofiara z ziemi i wody.
Symbol spartańskiego poddania się woli Kserksesa.
Poddania?
Cóż, jest to niejaki problem.
Widzisz, plotka niesie, że Ateńczycy już wam odmówili.
I jeśli Ci filozofowie i kochasie znaleźli odwage na coś takiego...
Musimy postępować dyplomatycznie.
I oczywiście, Spartanie...
...mają ich reputacje do rozważenia.
Dobieraj swoje słowa uważnie, Leonidasie.
Mogą to być to twoje ostatnie które wypowiadasz jako król.
Ziemia i woda.
Szalony. Jesteś szalony.
Ziemia i woda. Znajdziesz mnóstwo tego tu na dole.
Żaden człowiek, Pers czy Grek... Nie grozi posłańcowi.
Przynosisz głowy i korony pokonanych królów do mojego miasta.
Obrażasz moja królową.
Grozisz moim ludziom niewolą i śmiercią.
Och, uważnie dobrałem swoje słowa, Persie.
Może powinieneś był zrobić to samo.
To jest bluźnierstwo. To jest szaleństwo.
Szaleństwo?
To jest Sparta!
Witaj, Leonidasie.
Oczekiwaliśmy cię.
"Eforowie. Kapłani starych bogów."
"Wrodzone świnie, bardziej stworzenia niż ludzie."
"Stworzenia, które nawet Leonidas musi przekupywać i błagać."
"Żaden król Sparty nie poszedł na wojne bez błogosławieństwa Eforów."
Persowie liczą swe wojska w milionach.
Mam nadzieje, dla naszego dobra, że przesadzają.
Nie ma watpliwości, największa armia jaką widział ten świat została zgromadzona.
Zanim przadstawisz swój plan, co masz do zaoferowania?
Wykorzystamy nasz przewagę w wyszkoleniu,
a także ukształtowanie terenu samej Grecji aby ich pokonać.
Pomaszerujemy na północ, aż do wybrzeża.
- Upewnimy się... - Mamy sierpień, Leonidasie.
Pełnia się zbliża.
Starożytne święto .
Sparta nie prowadzi żadnej wojny podczas Karnei.
Sparta spłonie!
Nasi ludzie zginą uzbrojeni
i nasze kobiety i dzieci zostaną niewolnikami albo gorzej.
Teraz, zablokujemy perski atak na wybrzeże,
odbudowując wielki mur Fokijski.
Od teraz, będziemy ich spychać ku górskiemu przejściu
które nazywamy Gorącymi Wrotami.
W tym wąskim korytarzu ich przewaga liczebna będzie bez znaczenia.
Fala po fali perski atak rozstrzaska się na spartańskich tarczach.
Straty Kserksesa będą tak wielkie, jego ludzie tak zdemoralizowani
że nie bedzie miał wyboru i porzuci plany podboju Grecji.
Musimy poradzić się wyroczni.
Zaufaj bogom, Leonidasie.
Wolałbym, żebyśie ufali własnemu rozumowi.
Twoje bluźnierstwa kosztowały nas już wystarczająco.
Nie powiększaj ich.
Poradzimy się wyroczni.
Chorzy, starzy mistycy.
"Bezwartościowe pozostałości z czasów"
"których Sparta skąpana była w ciemności."
"Pozostałości bezsesnownej tradycji."
"Tradycji, której nawet Leonidas nie może się przeciwstawić."
"Ponieważ musi szanować słowa Eforów."
Takie jest prawo.
"I żaden Spartanin, poddany czy wolny,"
"kobieta czy mężczyzna, niewolnik czy król nie stoi ponad prawem."
"Eforowie wybierają tylko najpiękniejsze spośród Spartanek"
"żeby żyły pośród nich jako wyrocznie."
Ich piękność jest ich przekleństwem.
"Gdyż starzy dranie mają męskie potrzeby..."
...i dusze czarne niczym piekło.
Módl się do wiartów.
Sparta polegnie.
Cała Grecja polegnie.
Nie miej nadziei w ludziach.
Czcij bogów.
Czcij Karneję.
"Zejście na dół jest dla króla trudniejsze."
Pompatyczne, wrodzone świnie.
Bezwartościowe, chore, zgniłe.
Skorumpowane.
Doprawdy, jesteście teraz w królewskich łaskach.
Och, mądrzy i święci ludzie.
Tak.
I wkrótce Sparta spłonie, a wy będziecie się kąpać w złocie.
Świeże wyrocznie będą wam dostarczane codziennie,
z każdego zakątka imperium .
Czy twoje usta dokończą to co ręce zaczeły?.
Czy wyrocznia pozbawiła cię również pożadania?
Potrzeba więcej niż słow pijanej młódki
żeby pozbawić mnie pożądania, które czuję do ciebie.
Więc czemu jesteś taki nieobecny?
Gdyż wygląda na to, że jestem...
...niewolnikiem starych przepitych luksusem ludzi.
Słowa wyroczni mogą zniszczyć wszystko to co kocham.
Dlatego też mój król nie może spać
i jest wygnany z ciepła jego własnego łóżka?
Tylko słowa jednej kobiety
powinny działać na nastrój mojego męża.
Moje słowa.
Więc co powinien zrobić król aby uratować świat
gdy prawa, których przysięgał chronić zmuszają go do bycia biernym...
Nie chodzi o to co by zrobił obywatel Sparty,
ani mąż, ani król.
Zamiast tego zapytaj się, mój ukochany:
Co powinien zrobić wolny człowiek?
- To wszyscy? - Jak rozkazałeś. 300.
Wszyscy mają synów, którzy będą nosić ich imiona.
Jesteśmy z tobą, panie. Za Spartę, za wolność.
Aż do śmierci.
To twój syn.
Jest zbyt młody, żeby mógł poczuć kobiece ciepło.
Mam innych, którzy mogą go zastąpić.
Astinos jest równie odważny i gotowy jak reszta.
Nie młodszy niż my, kiedy to stawaliśmy po raz pierwszy do boju.
Jesteś dobrym przyjacielem.
Ale lepszego kapitana... Nie ma.
Mój dobry królu.
Mój dobry królu, wyrocznia przemówiła.
Eforowie przemówili. Nie możecie iść.
Takie jest prawo, mój panie.
Spartańska armia nie może iść na wojne.
I nie pójdzie.
Nie wydałem takich rozkazów.
Jestem tu na przechadźce, rozprostowuję nogi.
Tych 300 ludzi to moja straż przyboczna.
- Nasza armia pozostanie w Sparcie. - Gdzie zamierzasz iść?
Tak naprawdę to o tym nie myślałem, ale...
...jeśli o to pytasz, to chyba pójdę na północ.
Gorące Wrota.
Wyruszamy!
Co zrobimy?
- Co możemy zrobić? - Co możecie zrobić?
Sparta będzie potrzebować synów.
Spartaninie!
Tak, moja pani?
Wróć z tarczą... lub na niej.
Tak, moja pani.
Żegnaj, kochana.
Nie mówi tego.
"Nie ma miejsca na bycie miękkim, nie w Sparcie."
Nie ma miejsca na słabość.
"Tylko twardzi i silni mogą się nazywać Spartanami."
Tylko twardzi, tylko silni.
Maszerujemy.
"Za nasze domy, za nasze rodziny, za naszą wolność."
Maszerujemy.
Daksos, cóż za miła niespodzianka.
Ten poranek jest pełen niespodzianek, Leonidasie.
Oszukano nas. Jest ich co najwyżej kilka setek.
- To niespodzianka. - Cisza!
Słyszeliśmy, że Sparta wkroczyła na wojenna ścieżkę.
Chętnie się przyłączymy.
Jeśli szukacie krwi, to przyjmiemy was z radością.
Lecz przychodzisz ledwie z garstką wojowników przeciwko potędze Kserksesa?
Widzę, że byłem w błedzie, sądząc, że siły Sparty przynajmniej dorównają naszym.
A tak nie jest?
Ty tam.
- Jaka jest twoja profesja? - Jestem garncarzem, panie.
A ty, Arkadyjczyku, jaka jest twoja profesja?
- Rzeźbiarz, panie. - Rzeźbiarz.
- A ty? - Kowal.
Spartanie, jaka jest wasza profesja?
Widzisz, stary przyjacielu?
Przyprowadziłem więcej wojowników niż ty.
Nie ma snu.
Nie dla króla.
"Przez wszystkie 40 lat kroczył prostą drogą"
"ku tej świetlistej chwili mu przeznaczonej."
"ku temu rozpromienionemu starciu tarczy i włoczni,"
"miecza i kości i ciała i krwi."
"Żałuje tylko tego, że ma tak niewielu do poświęcenia."
Jesteśmy śledzeni.
To coś śledziło nas już od Sparty.
Mój królu, patrz!
Co tu się stało?
Gdzie są wszyscy ci ludzie?
Persowie.
Było ich około 20.
Zwiadowcy sprawdzili tą ścieżkę.
Ale te ślady...
Leonidasie.
Dziecko.
Jest teraz cicho...
Przyszli z mgłą wprost z ciemności.
Chwycili nas pazurami i kłami.
Wszystkich... oprócz mnie.
Wieśniacy... Znaleźli ich.
Czy bogowie nie mają litości?
Jesteśmy zgubieni.
Ucisz się.
Dziecko mówi o Perskich duchach.
Znanych ze starożytnych czasów.
Polują na ludzkie dusze.
Nie można ich zabić ani pokonać.
Nie tej ciemności.
Nie tych Nieśmiertelnych.
Nieśmiertelnych?
Przetestujemy ich nieśmiertelność.
Ku Gorącym Wrotom maszerujemy.
"W to wąskie przejście maszerujemy."
"Gdzie liczebna przewaga Kserksesa zda się na nic."
"Spartanie, wojowniczy obywatele, wolni niewolnicy."
Wszyscy ci mężni Grecy.
Bracia, ojcowie, synowie.
Maszerujemy.
"Dla honoru, z obowiązku, dla chwały, maszerujemy."
Patrzcie!
Persowie.
Ku paszczy piekła maszerujemy.
To nasze wody, osierocone psy,
niech obejmą was ramiona samej Grecji.
Chodźcie.
Prawda.
Wygląda, że deszcz się zbliża.
"Zeus dżga niebo piorunami."
"I uderza Perskie statki huraganowymi wiatrami"
Wspaniale.
"Tylko jeden z nas zachowuje spartański dystans."
Tylko on.
Tylko nasz król.
Moja królowo.
Moja królowo, dziedziniec nie jest odpowiednim miejscem dla zamężnej kobiety.
Obawiam się, że plotki i etykieta to teraz najmniejsze z moich zmartwień, radny.
Potrzeba dużej skrytości.
Jak mam ufać komuś poza ścianami tego domu?
Nawet tu, Theron ma oczy i uszy które to napełniają Spartę wątpliwościami i strachem.
Mówisz jakby cała Sparta spiskowała przeciwko tobie.
Żeby tylko przeciwko mnie...
Wielu z naszych radnych opowiedziałoby się, żeby dać wszystko co mamy
i podążyć za Leonidasem.
Jednak wpierw musisz okazać im przychylność.
I możesz zaaranżować mi przemowe przed Radą?
Jeśli rozsądek jest tym czego chcą, to dam im znać.
Wiesz co, moja królowo?
Wolność wcale nie jest darmowa.
Kosztuje nas najwięcej.
Kosztuje naszą krew.
Zrobię co w mojej mocy, żeby zebrać radę,
i żeby sala obrad wypełniła się twym głosem.
- Jestem twoja dłużniczką. - Nie.
Leonidas jest tak samo moim i twoim królem.
Widziałem jak te statki rozbijały się o skały.
Jak to jest możliwe?
Widzieliśmy tylko ułamek potwornej armi Kserksesa.
Nie możemy odnieść tutaj zwycięstwa.
Czemuż się uśmiechasz?
Arkadyjczyku, stoczyłem niezliczoną ilość walk
i jak dotąd nigdy nie spotkałem kogoś kto mógłby nam zaoferować
to coś, co Spartanie nazywają piękną śmiercią.
Mogę mieć tylko nadzieję,
że wśród zgromadzonych tam wojowników świata,
znajdzie się jeden, który podoła temu zadaniu.
Ruszać się!
Ruszać się, psy.
Ruszać się!
Naprzód, mówię.
Stać!
Kto tu dowodzi?
Jestem emisariuszem władcy całego świata.
Boga bogów.
Króla królów.
I poprzez tą władzę, domagam się, żeby ktoś wskazał mi dowódcę.
Słuchaj. Myślisz, że ta śmieszna garstka ludzi, których zabiliście nas wystraszy?
Te wzgórza roją się od naszych zwiadowców.
I czy myślisz, że wasz żałosny mur
nie runie
nieczym stos suchych liści w obliczu...
Nasi przodkowie zbudowali ten mur,
używając starożytnych kamieni z samego łona Grecji.
I z mała pomocą spartańskich wojowników,
twoi Perscy zwiadowcy weszli w skład zaprawy.
Zapłacicie za wasze barbarzyństwo.
Moja ręka!
Już nie jest twoja.
Idź teraz. Biegnij i powiedz Kserksesowi, że ma tutaj do czenienia z wolnymi ludźmi.
Nie niewolnikami. Zrób to szybko.
Zanim zdecydujemy się powiększyć nasz mur jeszcze odrobinke.
Nie, nie niewolnicy.
Wasze kobiety będą niewolnikami.
Wasi synowie, wasze córki, wasza starszyzna
będą niewolnikami, lecz nie wy.
Przed południem, będziecie martwi.
Tysiąc nacji z Perskiego Imperium spadnie na was.
Nasze strzały przesłonią słońce.
Więc będziemy walczyć w cieniu.
Mur jest solidny.
Sprawi, że Persowie będą zmuszeni skierować się do Gorących Wrót.
Kapitanie, czy ludzie znaleźli jakieś drogi prowadzące na nasze tyły?
Nie, panie.
Istnieje taka ścieżka, dobry królu.
Tuż za zachodnim grzbietem.
Stara pasterska ścieżka.
Persowie mogą jej użyć, by nas zajść z flanki.
Ani kroku dalej.
Potworze!
Mądry królu, uniżenie prosze o audiencję.
Przebiję cię tam gdzie stoisz.
Nie wydałem takiego rozkazu.
Wybacz kapitanowi. Jest dobrym żołnierzem.
Ale trochę brakuje mu manier.
Nie ma niczego do wybaczania, mężny królu.
Wiem jak wyglądam.
Nosisz karmazyn Spatan.
Jestem Efilates, urodzony w Sparcie.
Miłość mojej matki doprowadziła do tego, iż uciekliśmy ze Sparty
z obawy przed odrzuceniem.
A twoja tarcza?
I zbroja?
Są mojego ojca, panie.
Błagam cię, odważny królu,
o pozwolenie na odkupienie imienia mojego ojca
służąc ci w walce.
Mój ojciec nauczył mnie, żeby nie czuć strachu.
że włócznia i tarcza i miecz są tak samo częściami ciała
jak moje bijące serce.
Zasłuże na to, żeby nosić pancerz mojego ojca, szlachetny królu,
służąc ci w walce.
Dobre pchnięcie.
Zabiję wielu Persów.
- Unieś tarczę. - Panie?
Unieś swoją tarczę najwyżej jak potrafisz.
Twój ojciec powinien był wyjaśnić ci jak funkcjonuje falanga.
Walczymy jako jeden, nieprzenikniony oddział .
W tym leży nasza siła.
Każdy Spartanin ochrania człowieka po lewej,
od uda do szyi, swoja tarczą.
Jeden słaby punkt i falanga idzie w perzynę.
Od uda do szyi, Efiltesie.
Przykro mi, mój przyjacielu.
Ale nie wszycy mogą być wojownikami.
Ale ja...
Jeśli chcesz pomóc przy naszym zwycięstwie...
- Tak? - Oczyść pole bitwy z ciał.
Dbaj o rannych, przynoś im wodę.
Dlaczego?
Ale do samej walki nie mogę cię wykorzystać.
Matko, ojcze, myliliście się.
Mylisz się, Leonidasie.
Mylisz się.
Rozlokuj Fokijczyków na ścieżce.
Módlmy się, żeby nikt nie powiedział o niej Persom.
Trzęsienie ziemi.
Nie, Kapitanie.
Formacje bitewne.
To tutaj ich powstrzymamy.
To tutaj walczymy.
To tutaj zginą!
Na tych tarczach, chłopcy!
Pamiętajcie ten dzień, ludzie,
Bo będzie on wasz na zawsze.
Spartanie, opuście broń!
Persowie!
Chodzcie i je weźcie!
Stać!
Nie dawać im niczego.
Ale zabrać im wszystko.
Stać w pogotowiu.
Tylko na tyle was stać?
Pchać!
Teraz!
Pchać!
Nie brać jeńców!
Nie mieć litości!
Wyglądają na spragnionych.
Więc dajmy im się napić.
Do klifu.
Stać!
Świetny początek!
Podnieść tarcze!
Perskie tchórze.
Z czego się śmiejesz do cholery?
Musimy to powiedzieć.
- Co? - Walczymy w cieniu.
Powstań.
Dziś, żaden Spartanin nie umiera.
Spokojnie, synu.
"Robimy to do czego nas szkolono."
"Do czego nas chowano. do czego się urodziliśmy."
Nie brać jeńców, nie mieć litości
Dobry początek.
Bałem się, że już nie przyjdziesz.
- Przepraszam, mój syn... - Robi to co dzieci umieją najlepiej.
Proszę, nie przepraszaj.
Twój syn zaczyna Agoge w przyszłym roku.
Jest to zawsze trudny okres dla spartańskich kobiet.
Tak, będzie cieżki, ale również niezbędny.
Będziesz przemawiać przed radą za dwa dni.
Mój mąż nie ma dwóch dni.
Myśl o nich jak o podarunku.
To nie żaden sekret.
Theron chce tego nad czym masz władze. To jego głos musisz uciszyć.
Spraw, że stanie się twoim sojusznikiem i osiągniesz swoje zycięstwo.
Dziękuję ci.
Jesteś równie dobry jak i mądry.
Ach, i jest twoja matka.
Powinnaś go bardziej pilnować jeśli pewnego dnia ma zostać królem.
Nieszczęściem by było, gdyby coś mu się przytrafiło.
Lub jego pięknej matce.
Nasi Greccy sprzymierzeńcy błagają o szanse dostania Persów, panie.
Dobrze. Mam coś z czym, myśle, że sobie poradzą.
Powiedz Daksosowi, że chce jego
i jego najlepszych 20 wojowników, gorliwych, trzeźwych,
gotowych do tej roboty.
Królu Leonidasie!
- Steliosie, złap oddech, chłopcze. - Tak, mój panie.
Persowie się zbliżają.
Mały oddział. Za mały na atak.
Kapitanie, tobie zostawiam dowodzenie.
- Ale, panie... - Spokojnie, stary przyjacielu.
Jeśli mnie zaatakują znienacka, cała Sparta pójdzie na wojne.
Módl się, żeby okazali się aż tak głupi.
Módlcie się... żebyśmy mieli tyle szczęścia.
Poza tym...
...nie ma powodu, dla którego nie możemy być cywilizowani.
A może jest?
Nie, panie.
Niech zgadnę.
Ty musisz być Kserkses.
Podejdź, Leonidasie.
Porozmawiajmy razem.
Byłaby to niepożałowana strata.
To byłoby czyste szaleństwo
gdyby ty, odważny królu, i twoje dzielne wojsko miałoby zniknąć.
I to z powodu drobnego nieporozumienia.
Jest wiele rzeczy, które nasze kultury mogłby dzielić.
Nie zauważyłeś, że dzielimy waszą kulturę od samego ranka?
Fascynujące jest wasze plemię.
Nawet teraz jesteś arogancki stojąc w obliczu anihilacji.
W obecności boga, nie jest mądrze mi się sprzeciwiać, Leonidasie.
Wyobraź sobie jaki straszny los czeka moich wrogów
gdy z radością zabiję swoich ludzich, żeby tylko zwyciężyć.
A ja bym zginął za swoich ludzi.
Wy Grecy jesteście dumni ze swojej logiki.
Radzę, żebyś zaczął jej używać.
Rozważ te piękne ziemie, których bronicie z takim zapałem.
Wyobraź je spopielone, na mój rozkaz.
Rozważ los waszych kobiet.
Najwyraźniej, nie znasz naszych kobiet.
Równie dobrze to je mógłbym przyprowadzić tutaj,
sądząc po tym co widziałem.
Masz wielu niewolników, Kserksesie,
lecz niewielu wojowników.
Nie potrwa to długo zanim zaczną się bać moich włoczni bardziej...
...niż twoich batów.
To nie chłosty się boją.
Lecz mojej boskości. Bo jestem hojnym bogiem.
Mogę cię uczynić bogatym ponad wszelkie granice.
Uczynię cię dowodzącym sił greckich.
Poprowadzisz mój sztandar bitewny aż do serca Europy.
Twoi Ateńscy rywale uklękną przed tobą.
Jeśli ty uklękniesz przede mną.
Jesteś hojny...
...jak i boski.
Królu królów. Takiej propozycji tylko szaleniec by odówił.
Ale...
...sama idea klęczenia... zrozum...
Wyżynanie tych wszystkich twoich ludzi spowodowało niemiły skurcz w mojej nodze.
Więc klękanie będzie ciężkie dla mnie.
Nie będzie w waszym poświęceniu kszty chwały.
Usunę wszelki wspomnienia o Sparcie z kart historii.
Każdy kawałek greckich pergaminów spłonie.
Każdemu greckiemu historykowi i skrybie
każe wyłupić oczy i wyrwać język z jego ust
a czczenie samej Sparty lub imienia Leonidasa karane będzie śmiercią.
Świat niegdy nie będzie wiedział, że nawet istniałeś.
Świat będzie wiedział, że wolni ludzie wystąpili przeciwko tyranowi.
Niewielu wystapiło przeciw wielu.
I, że przed końcem tej bitwy, nawet bóg-król może krawić.
Walczyłeś dobrze dziś.
Jak na kobietę.
Ty również.
Może miałeś jakiś uraz, bo nie byłeś w stanie dotrzymać mi kroku.
Być może byłem tak daleko z przodu, że mnie nie widziałeś.
A może oddawałeś swoje tyły Tespijczykom?
Zazdrosnym...
...nie będę, mój przyjacielu.
Ruszać się, ludzie!
Ułóżcie tych Persów w wysoką stertę.
Bo jeśli się nie mylę...
...to czeka nas dzika noc.
"Służyli ciemnej woli perskich królów przez 500 lat."
Oczy ciemne jak noc.
Zęby przemienione w kły.
Bezduszni.
"Gwardia przyboczna samego Kserksesa."
Perska elita wojowników.
"Najniebezpieczniejsi wśród Persów."
Nieśmiertelni.
"Bóg-król popełnił niewybaczalny błąd."
Hybris-zbytnie pewnoś siebie.
"Łatwo można go było wyszydzić. Łatwo można go było oszukać."
"Nim rany i znużenie zaczeły odgrywać jakąkolwiek rolę,"
"szalony król rzucił wszystko co ma najlepsze przeciw nam."
Kserkses połknął przynętę.
Spartanie, pchać!
Nieśmiertelni.
"Testowali ich nieśmiertelność."
Ojcze!
Mój królu!
Arkadyjczycy, teraz!
Naprzód!
Pokażmy Spartanom na co nas stać.
Naprzód!
"Krzyczeli i przeklinali, dźgając dziko,"
"bardziej awanturnicy niż wojownicy."
"Stworzyli wspaniały bałagan."
"Odważni amatorzy. Wykonywali swoją część."
Nieśmiertelni.
Oblali test z nieśmiertelności.
"Człowiek, który uważa się za boga..."
"...poczuł bardzo ludzki dreszcz biegnący po plecach."
Za naszego króla!
I naszych wspaniałych poległych!
Kogo odważy się Kserkses wysłać teraz?
Nic nas teraz nie zatrzyma.
"Nawet król pozwala sobie mieć nadzieję na coś więcej niż tylko chwałę."
"Nadzieja szaleńca. lecz jest."
"Przeciwko nieskończonym Azjatyckim hordom, na przekór wszystkiemu,"
"możemy tego dokonać, możemy utrzymać Gorące Wrota."
Możemy wygrać.
Świt.
Śmignięcia batów.
Wrzask barbarzyńców.
Ci z tyłów wrzeszczą: "Naprzód"!
"Ci z przodu: "Odwrót"."
"Nasze oczy są świadkami groteskowego spektaklu"
"przywołanego z najczarnijszych zakątków imprium Kserksa."
"Gdy mięśnie zawiodły, spróbowali ich magii."
"Setka narodów spadła na nas."
Armie całej Azji.
Skierowane ku temu wąskiemu przejściu,
"gdzie ich liczba jest bez znaczenia."
Padają setkami.
"Odesłaliśmy ich zmasakrowane ciała i wrażliwe serca"
z powrotem do Kserkesowych stóp
"Król Kserkses jest niezadowlony ze swoich generałów."
Dyscyplinuje ich.
"Kserkses wysyła swoje potwory z dalekich krain."
Są to niezdarne bestie.
"A stos martwych Persów jest śliski."
- Ciągle tu? - Ktoś musi cię ochraniać.
Cóż, teraz jestem odrobinę zajęty.
Przegrupować się!
Astinosie, mój synu!
Astinosie!
Nie!
Dni się toczyły.
Traciliśmy niewielu...
"...lecz każdy poległy był przyjacielem lub członkiem rodziny."
"I z powodu widoku bezgłowego ciała jego własnego, młodego syna,"
kapitan łamie szyk.
Wścieka się, rządny krwi.
"Kapitan płacze z bólu po straconym synu"
"co jest bardziej przerażające dla wrogów niż najgłębsze wojenne bębny."
"Wymagało aż trzech mężów jego pohamowanie"
"i ściągniecie z powrotem do swoich."
Dzień jest nasz.
Żadne pieśni nie brzmią.
Twoi bogowie byli okrutni ukształtowując cię tak, przyjacielu Efiltesie.
Spartanie, również byli okutni odrzucająć cię.
Ale ja jestem dobry.
Wszystkiego czego pożądasz.
Każdego szczęścia, które jesteś w stanie sobie wyobrazić.
Każdej przyjemności, której odmówili ci ziomkowie Spartanie i fałszywi bogowie.
Ja ci udzielę.
Gdyż jestem dobry.
Uznaj mnie swoim królem i bogiem.
Tak!
Poprowadź moich żołnierzy ku tajnej ścieżce
prowadzącej na tyły przeklętych Spartan,
a twoje przyjemności będą wieczne.
Tak, chce wszystkiego.
Bogactwa, kobiet.
I jeszcze jednej rzeczy.
Chce munduru.
Zgoda.
Przekonasz się jak dobry jestem.
Nie jak okrutny Leonidas, który kazał ci stać,
ja oczekuję tylko tego, żebyś klęczał.
Piękna noc.
Tak, ale nie zapraszałam cię na pogawędke, Theronie.
Domyślam się.
Nigdy nie nadużywałaś słow przy mnie.
Mogę coś zaproponować? Coś do picia?
Trucizna?
Muszę cię rozczarować, to tylko woda.
Powiedziano mi, że będziesz przemawiać przed radą.
Tak.
Potrzebuję twojej pomocy
w zdobyciu głosów popierających pomoc naszych armii królowi na północy.
Tak.
Mogę sobie wyobrazić naszą dwójke stojącą razem.
Ja, polityk, a ty wojowniczka. Nasz jeden głos.
Lecz dlaczego miałbym chcieć tego?
Dowiodłoby to tego, iż przejmujesz się królem
który, własnie teraz, walczy za wodę, która my pijemy.
Prawda.
Ale to jest polityka a nie wojna.
- Leonidas jest idealistą. - Znam twoja dobroć za dobrze.
Wysyłasz ludzi na pewną śmierć tylko dla własnych celów.
Twoj mąż, nasz król, wystawił 300 naszych najlepszych na pewną śmierć.
Złamał nasze prawo i odszedł bez zgody rady.
- Jestem po prostu realistą. - Jesteś oportunistą.
Jesteś równie głupia jak Leonidas
jeśli sądzisz, że ludzie nie mają swojej ceny.
Wszyscy ludzie nie są stworzeni równi. Taki jest spartański kodeks, moja mała królowo.
Podziwiam twoją pasję.
Lecz nie sądź, że kobieta, nawet królowa
może wejść do siedziby rady i zmienić zdanie ludzi w niej zasiadających.
Ja władam siedzibą rady.
Tak jakby to te ręce ją zbudowały.
Mógłbym wycisnąć teraz z ciebie życie.
Wystąpisz przed radą, lecz twoje słowa natrafią na głuche uszy.
Leonidas nie otrzyma żadnych posiłków,
a jeśli powróci, to bez mojej pomocy, trafi do więzienia lub gorzej.
- Czy kochasz swoją Spartę? - Tak.
- A swojego króla? - Tak.
Twoj mąż walczy za jego ziemie,
i za miłość.
Co możesz zaoferować?
W zamian za moje słowo, że pomogę ci wysłać naszą armię na północ.
Czegóż to chce realista od królowej?
Myślę, że wiesz.
To się szybko nie skończy.
Nie będzie ci się to podobało.
Nie jestem twoim królem.
Diliosie!
Mam nadzieję, że to zadrapanie nie uczyniło cię nieprzydatnym.
Nie, mój panie. To tylko oko.
Bogowie zaszczycili mnie łaską zapasowego.
A kapitan?
Przeklina bogów i jęczy w samotności.
Leonidasie!
Jestśmy zgubieni. Zgubieni, mówię ci.
- Zniszczeni. - Daksosie, uspokój sie!
Garbaty zdrajca poprowadził Nieśmiertlenych
ku ukrytemu przejściu.
Fokijczycy tam ustawieni pierzchli bez walki.
To koniec tej bitwy, Leonidasie!
Ta bitwa skończy się gdy ja tak powiem!
Przed porankiem, Nieśmiertelni otoczą nas.
Gorące Wrota padną.
Spartanie!
Przygotujcie się na chwałę!
Chwałę?
Czyś ty oszalał?
Nie będzie teraz ani kszty chwały.
Tylko ucieczka lub poddanie lub śmierć.
W takim razie wybór jest prosty, Arkadyjczyku.
Spartanie nigdy się nie wycofują. Spartanie nigdy się nie poddają.
Idźcie. Roznieście wieści.
Niech każdy Grek zna prawdę o tym miejscu.
Niech każdy spośród nich szuka własnej duszy.
I gdy będziesz to czynił,
szukaj własnej.
Moi ludzi pójdą ze mną.
Z bogami, Leonidasie.
Dzieci! Dzieci!
Zgromadźcie się.
Bez odwrotu. Bez poddania się.
Takie jest sprartańskie prawo.
I zgodnie z tym prawem, zostaniemy i będziemy walczyć.
I umierać.
Nowa era się zaczeła.
Era wolności.
I będziemy wiedzieć, że trzystu Sprartan
oddało ich ostatnie tchnienie za nią!
Mój przyjacielu.
Przeżywałem moje życie nie żałując niczego aż do tej pory.
Nie chodzi o to, że mój syn oddał swe życie za swój kraj.
Chodzi o to, że nigdy mu nie powiedziałem, że to jego kochałem najmocniej.
Że stał przy mnie pełen honoru.
Że był wszystkim co najlepsze we mnie.
Moje serce płacze za twoją stratę.
Serce?
Wypełniłem swoje serce nienawiścią.
Dobrze.
Diliosie!
Przjdźmy się.
Tak, mój panie.
Ale, panie. Jestem gotów do walki.
Tak, i jesteś jednym z najlepszych.
Ale masz jeszcze jeden talent rzadki wśród Spartan.
To ty dostarczysz moje ostatnie rozkazy radzie
z mocą i wigorem.
Przekaż im moją historię.
Spraw, żeby każdy Grek wiedział co tutaj zaszło.
Będziesz miał do opowiedzenia wielką historię.
Zwycieską historię.
Zwycięską.
Tak, mój panie.
Panie, jakaś wiadomość dla...?
...królowej?
Nie potrzeba żadnych słów.
Setki odchodzą.
Garstka zostaje.
Tylko jeden się odwraca.
Spartanie!
Przygotowujcie śniadania i jedźcie obficie.
Gdyż kolacja czeka nas dopiero w piekle!
Mogę teraz oddać głos żonie Leonidasa i królowej Sparty.
Radni.
Występuję przed wami nie tylko jako królowa.
Przychodzę do was jako matka.
Przychodzę do was jako żona.
Przychodzę do was jako Spartanka.
Przychodzę do was z wielką skromnością.
Nie jestem tu, żeby reprezentować Leonidasa.
Jego czyny przemawiają głośniej niż moje najgłośniejsze słowa.
Jestem tu z powodu tych wszystkich głosów, których nie sposób usłyszeć.
Głosów matek, córek, ojców, synów.
300 rodzin, które krwawią za nasze prawa
i za te zasady, na których oparta jest ta rada.
Mamy wojne, panowie.
Musimy wysłać całą armię z pomocą dla króla
w celu ochrony nie tylko nas samych, ale i naszych dzieci.
Wyślijmy wojsko dla ochrony wolności.
Wyślijmy je dla sprawiedliwości.
Wyślijmy je dla prawa i porządku.
Wyślijmy je z rozsądku.
Ale, co najważniejsze, wyślijmy je dla nadziei.
Nadziei, wedle której śmierć króla nie zaginie na kartach historii.
Wedle, której ich odwaga złączy nas.
Która uczyni nas mocniejszymy dzięki ich działaniom.
I że dzisiejsze decyzje będą odpowiadać ich odwadze.
Trzystu.
Poruszające.
Elokwentne, pełne pasji.
Ale to nie zmienia faktu, że to twój mąż sprowadził wojnę na nas.
Mylisz się.
Kserkses ja wprzódy sprowadził
a przed tym, jego ojciec, Dariusz, pod Maratonem.
Persowie nie zatrzymają sięl dopóki naszym jedynym schronieniem
nie będzie gruz i chaos.
Ta rada nie potrzebuje lekcji historii, moja królowo.
Cóż jest więc lekcją, którą chciałbyś zostawić?
Czy powinnam zacząć je wyliczać?
Honor, obowiązek, chwała.
Mówisz o honorze?
Obowiązku? Chwale?
A gdzie dorosłość?
- Jak śmiesz? - Jak śmię?
Patrzcie na nią, uważnie.
Ona jest oszustką w czystej formie.
Nie igraj z członkami tej uświęconej rady, moja królowo.
Tylko kilka godzin temu, oferowałaś się mi.
I rzeczywiście byłem słabszym mężem wówczas, miałem jej zapach na sobie.
- To jest oburzające. - Ach, hipokryta przemówił.
Czyż nie otrzymałeś podobnej zapłaty?
Którą wziąłeś w zamian za umożliwienie przemowy przed tą radą.
- Kłamstwo. - Doprawdy?
Czyż nie był zaproszony przez ciebie do wkroczenia w królewską sypialnię?
Do tego samego łoża, w którym próbowałas negocjować
z takim animuszem.
Wyglądasz na zszokowaną.
Łapówka z ciała, panowie,
podczas gdy jej mąż rozsiewa anarchię i wojnę.
Słowa wymykają się nawet najprzebieglejszym językom.
Moja mała rozpustna królowo.
Zachowanie godne królowej!
Usunąć ja z sali nim zatruje nas bardziej
swoim niechlubnym i szkaradnym ja.
To się szybko nie skończy.
Nie będzie ci się to podobać.
Nie jestem twoją królową.
Zdrajca.
Zdrajca, zdrajca, zdrajca.
Leonidasie. Moje uznanie.
I gratulacje.
Z całą pewnością przemieniłeś tą klęskę w zwycięstwo.
Pomimo twojej nieznośnej arogancji,
bóg-król podziwia spartańskie męstwo
i umiejętności w walce.
Stałbyś się potężnym sojusznikiem.
Ukaż się, Leonidasie.
Użyj rozsądku. Pomyśl o swoich ludziach.
Błagam cię.
Posłuchaj swojego ziomka Greka.
On może potwierdzić szczodrość naszego pana.
Pomimo wielu twoich obelg,
pomimo strasznych bluźnierstw,
pan gospodarzy jest gotów przebaczyć.
Co więcej: nagrodzić twą służbę.
Walczysz dla swoich ziem. Zatrzymaj je.
Walczysz dla Sparty.
Będzie potężniejsza i bogatsza niż kiedykolwiek.
Walczysz dla swojej korony.
Będziesz ogłoszony dowódcą sił greckich.
Odpowiedzialnym tylko przed jedynym, prawdziwym władcą tego świata.
Leonidasie. Twoje zwycięstwo będzie pełne.
Jeśli tylko odłożysz broń i klękniesz przed świetym Kserksesem.
"Minęło ponad 30 lat od czasów wilka i zimowego chłodu."
"A teraz, podobnie jak wtedy, to nie strach go nęka."
Tylko niepokój.
Wyostrzone zmysły.
"Morska bryza schładzająca pot na jego klatce piersiowej i szyi."
Mewy kraczą
"narzekając nawet podczas uczty na tysiący unoszących się na wodzie ciał."
"Równy oddech 300 czuje na swych plecach."
"Gotowych by umrzeć z niego bez chwili zawahania."
"Każdy z nich, gotowy na śmierć."
Hełm go dusi.
Tarcza mu ciąży.
Twoja włócznia.
Ty tam.
Efiltesie.
Żyj wiecznie.
Leonidasie, twoja włócznia.
Steliosie!
Zarżnąć ich!
"Hełm go dusił. Ograniczał jego pole widzenia."
A potrzebował widzieć daleko.
"Tarcza mu ciążyła. Wytrącała go z równowagi."
A jego cel był daleko.
"Starsi mówią, że Spartanie są potomkami samego Heraklesa."
"Odważny Leonidas daje spuściznę naszym rodzinom."
Jego ryk jest długi i głośny.
Mój królu.
Zaszczytem jest możliwość śmierci przy twym boku.
Zaszczytem była możliwość życia przy twym boku.
Moja królowo.
Moja żono.
Moje kochanie.
Pamiętajcie o nas.
"Najprostszy rozkaz jaki król może wydać."
Pamiętajcie dlaczego zgineliśmy.
"Gdyż nie chciał uznania ni pieśni."
Żadnych pomników, żadnych wierszy o wojnie i męstwie.
Jego życznie było proste.
Pamietajcie o nas.
Rzekł mi.
To była jego nadzieja.
"Niech do każdego wolnego człowieka przechodzącego tędy"
"przez te niezliczone stulecia, które przed nami"
"dotrze cichy szept z tych prastarych kamieni."
"Idź, powiedź Spartanom, przechodniu,"
"że tutaj, w imieniu spartańskiego prawa, leżymy."
I tak mój król zginał...
I moi bracia również.
Prawie rok temu.
Długo rozważałem enigmatyczne słowa naszego króla o zwycięstwie
I czas pokazał ich słuszność.
Gdyż wśród Greków
rozniośły się słowa o mężnym Leonidasie i jego 300,
którzy tak daleko od domu,
poświęcili swoje życia, nie tylko dla Sparty,
lecz dla całej Grecji i obietnicy, którą ten kraj złożył.
A tereaz, tutaj na tych nierównych połaciach ziemi zwanej Platejami,
hordy Kserksesa stają w obliczu unicestwienia.
Tutaj, gromada barbarzyńców.
Czysty strach nęka
ich serca lodowatym uściskiem.
gdyż wiedzą w pełni ile bezlitosnego strachu wycierpieli
z mieczy i włóczni tychże trzystu.
Stoją i patrzą, ponad równiną,
na 10.000 Spartan, dowodzących 30.000 wolnych Greków.
Wróg ma przewagę liczebną zaledwie trzy do jednego.
Dobre szanse dla każdego Greka.
W tym dniu odsuniemy groźbę mistycyzmu i tyrnii znad tego świata
i stworzymy przyszłość jaśniejszą niż wszystko co wyobrażalne.
Dziękujcie, ludzie...
Leonidasowi i mężnym trzystu.
Do zwycięstwa!